W wyroku z dnia 12 lutego 2026 r. w sprawie C-471/24 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej po raz pierwszy w tak wyraźny sposób odniósł się do problematyki kredytów ze zmiennym oprocentowaniem opartym o wskaźnik WIBOR. Orzeczenie to otwiera wielu kredytobiorcom drogę do kwestionowania postanowień umownych dotyczących zmiennej stopy procentowej.

Możliwość badania umów kredytowych przez sądy

Trybunał potwierdził, że sądy krajowe mają prawo badać postanowienia umów kredytu, w których zastosowano oprocentowanie oparte na WIBOR, pod kątem ich zgodności z prawem unijnym oraz tego, czy są one wiążące dla konsumenta.

Jeżeli dane postanowienie zostanie uznane za niewiążące, w praktyce może to oznaczać brak obowiązku zapłaty oprocentowania naliczonego w oparciu o zakwestionowany zapis.

Obowiązek rzetelnej i przejrzystej informacji

TSUE podkreślił, że kredytobiorca powinien otrzymać jasną, przejrzystą i niewprowadzającą w błąd informację na temat wskaźnika WIBOR. Informacja ta powinna oddawać charakter wskaźnika, bez tworzenia mylnego wrażenia na jego temat, czyli że ma on na przykład charakter „urzędowy” lub państwowy.

Sądy, badając czy bank należycie wypełnił obowiązek informacyjny, powinny w szczególności zweryfikować, czy spełnione zostały standardy ESIS (European Standardised Information Sheet) – europejskiego ustandaryzowanego formularza informacyjnego, który ma zapewnić konsumentowi pełną i zrozumiałą wiedzę o produkcie finansowym.

Status WIBOR przed 29 czerwca 2017 r.

Szczególne znaczenie mogą mieć umowy zawarte przed 29 czerwca 2017 r. W tym okresie WIBOR nie był zatwierdzonym przez właściwe organy wskaźnikiem referencyjnym. Był ustalany przez stowarzyszenie skupiające przedstawicieli instytucji finansowych, w szczególności banków, bez formalnego nadzoru i regulacji prawnych w obecnym rozumieniu.

Wielu kredytobiorców było przekonanych, że WIBOR ma charakter oficjalnej, państwowej stawki. Brak jasnej informacji na ten temat może dziś stanowić podstawę do zakwestionowania postanowień umowy.

Indywidualna analiza każdej sprawy

Orzeczenie w sprawie C-471/24 nie oznacza automatycznego unieważnienia postanowień umów dotyczących WIBOR. Otwiera jednak możliwość ich indywidualnego badania pod kątem:

1. zgodności z przepisami prawa unijnego,
2. prawidłowości spełnienia obowiązków informacyjnych,
3. przejrzystości mechanizmu ustalania oprocentowania,
4. treści załączników i dokumentów przekazanych przy zawieraniu umowy.

Każda sprawa wymaga szczegółowej analizy dokumentacji kredytowej, w tym umowy, regulaminów oraz formularzy informacyjnych.

Jeżeli zawarli Państwo umowę kredytu hipotecznego lub gotówkowego opartego o WIBOR – zwłaszcza przed 29 czerwca 2017 r. – warto dokonać jej profesjonalnej analizy pod kątem możliwości zakwestionowania postanowień dotyczących zmiennego oprocentowania.

Nasza kancelaria oferuje kompleksową ocenę umowy oraz wsparcie w dochodzeniu roszczeń przed sądem.